نگاهش مي‌كني؛ آرام و پرغرور نشسته است و در دلش هزاران گلايه از روز و روزگاران. از كساني كه به چشم ترحم به او نگاه مي‌كنند و نمي‌تواند به همه بگويد: كه من ناتوان نيستم. من هم مي‌توانم مثل همه شما راه بروم، نگاه كنم، بنويسم و ... . هراسان از سنگفرش‌هاي خيابان در خيابان راه مي‌رود و قدم مي‌زند. گاهي كه پروتز را از پايش بيرون مي‌‌آورد مي‌تواند به صورت «لي لي» برود. لبخند از روي لبانش محو نمي‌شود و لحظه‌اي از مادر جدا نيست.

سريالي كه در 50 قسمت 30 دقيقه‌اي ساخته شده و هر شب ميهمان خانه‌هاي ما است، روند خوبي را  طي مي‌كند؛ ‌جاي يك شوك در اين سريال خالي است. شوكي كه جذابيت اين سريال را دو چندان كند و بتواند  خاطره خوبي را در ذهن بينندگان به جاي بگذارد. وگرنه با داستان‌هاي ديگر كه از ابتدا مي‌توان پايانش را حدس زد، هيچ فرقي نخواهد داشت.
ريتم كند سريال، بيننده را خسته مي‌كند.حالا اما اين مجموعه تلويزيوني روي ريتم يكنواخت افتاده است؟ انتظار از پايان سريال دلنوازان يك شوك است تا بيننده را تكان دهد.